Cocooning

Cocooning, kent u die uitdrukking? De term kwam ineens weer bovendrijven in één van mijn mijmeringen op Facebook. Ja, ook daar spui ik mijn gedachten. Cocooning. Lekker in je eigen coconnetje. Afgesloten van de grote boze wereld. ik wil het vandaag eens hebben over waarom het naar mijn idee niet werkt.

Wat is cocooning eigenlijk?

Volgens wikipedia is cocooning een trend waarin de thuishaven de basis is. Van alles. Een veilige plek waar de muren en de eventuele tuin de grens zijn. Thuis werken en online winkelen horen er (uiteraard) ook bij. Verder impliceert het daadwerkelijk terugtrekking uit de samenleving en minder sociaal contact.

Cocooning, een term voor een stadium, niet voor een vorm van ‘zijn’.

We weten allemaal dat een rups in zijn cocon een vlinder wordt, toch? Hoe komt het dat zoveel mensen zoveel moeite doen om in de cocon te geraken – door middel van opgroeien, opvoeding en scholing – en vervolgens niet verder doorgroeien? Is cocooning een ander woord voor comfort zone?

Laten we cocooning wat breder trekken.

In mijn optiek lijkt het er inderdaad op dat de cocon of cocooning synoniem is (geworden) voor de comfort zone. Natuurlijk komt iedereen wel eens buiten. Natuurlijk heeft iedereen sociaal contact. Maar wel binnen de perken. Wat de boer niet kent, dat eet hij niet. “Zo heb ik het nooit bekeken”, dus raar en buiten mijn comfort zone. Leeuwen en beren op de weg. “Laat mij maar lekker zweten in mijn coconnetje. Zo ben ik opgegroeid, zo lukt het prima.”

  

Vreemd toch dat een mens, naar men zegt de meest intelligente levensvorm op aarde, zichzelf zo weet terug te ‘praten’ in een cocon? Is dat omdat een handjevol mensen bezig is met het verbeteren of veranderen van de wereld en en dan het mom “dan hoef ik het niet te doen” geldt? “Laat mij lekker in mijn coconnetje met m’n Farmville, Candy Crush, Utopia en GTST.”
‘Je leeft maar een keer’ (YOLO) is misschien waar. Weet wel dat de boom die je nu plant schaduw geeft aan komende generaties. Of appels. En hoeveel appels er van die boom komen weet niemand, laat staan hoeveel appelbomen…

Cocooning; van rups naar vlinder

Zoals eerder gezegd is cocooning niet blijvend. We zitten er al langer dan een kwart eeuw in, maar we moeten verder. Gedijen. En iedereen (daar ben ik heilig van overtuigd) heeft ideeën. Ideeën die de wereld beter maken. Of in ieder geval minder slecht.

“Here’s to the crazy ones. The misfits. The rebels. The troublemakers. The round pegs in the square holes. The ones who see things differently. They’re not fond of rules. And they have no respect for the status quo. You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them. About the only thing you can’t do is ignore them. Because they change things. They push the human race forward. And while some may see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do.”

Lees het boek ‘Kun je een rups leren vliegen’ van Jan Bommerez en Kees van Zijtveld. Lees ook ‘Start with why’ van Simon Sinek. En last but not least, ik heb ‘m eerder genoemd; lees ook Who moved my cheese van Dr. Spencer Johnson.  Of bekijk deze tekenfilm;

Cocooning is niet de oplossing, veranderen wel.

Cocooning staat voor mij gelijk aan stilstand. Lekker in je cocon doordobberen tot dat Magere Hein je komt halen. Wil je echter een beter leven, voor jezelf of voor je nazaten, dan moet je uit je stoel komen. Uit je cocon. Want inderdaad; diegene die gek genoeg zijn om te denken dat ze de wereld kunnen veranderen, zijn diegene die dat doen. Doen!

Wederom bedankt voor je tijd en aandacht om dit bericht te lezen. Ik zie graag je reactie. Delen van dit bericht via Social Media zou natuurlijk helemaal super zijn. Bedankt daarvoor alvast.

Wellicht ook interessant om te lezen:
Wordt jouw kind arm of rijk?
Oude en nieuwe schoenen.

Wordt jouw kind arm of rijk? 15 ‘armen gewoonten’ die ouders hun kinderen leren.

Wordt jouw kind arm of rijk? 15 ‘armen gewoonten’ die ouders hun kinderen leren. Vandaag heb ik kennis mogen maken met het werk van Tom Corley. En dan ook gelijk met dit artikel wat mij enorm aanspreekt. Ik heb de vrijheid genomen om het artikel te vertalen naar het Nederlands. Ik wil het graag met jullie delen en dit is immers een Nederlandstalig blog. Mag ik er ten overvloede gelijk aan toevoegen dat we allemaal kinderen zijn?

Tom Corley

Wordt jouw kind arm of rijk? 15 ‘armen gewoonten’ die ouders hun kinderen leren.

Wanneer ik in het land high schools en colleges bezoek om studenten te leren hoe ze financieel succesvol kunnen worden, begin ik mijn presentatie altijd met de deze drie vragen;

Wie van jullie wil een financieel succesvol leven?

Wie van jullie denkt financieel succesvol te worden?

Vrijwel altijd gaan alle handen bij deze twee vragen omhoog. Dan stel ik de magische derde vraag;

Wie van jullie heeft tijdens zijn studie het vak ‘financieel succesvol worden’ gevolgd?

Geen enkele hand gaat de lucht in. Nooit. Blijkbaar wil elke student financieel succesvol zijn en denken zij dat zij dat ook zullen bereiken, maar het is hen nooit geleerd hoe. Niet door hun ouders, niet door school. Niet alleen bestaat het vak financieel succesvol worden niet, er is überhaupt geen elementair financieel onderwijs. Ondertussen voeden wij onze kinderen op om financieel onkundig te blijven en zelfs te falen in het leven. Is het zo vreemd dat de meeste Amerikanen (onnodig u te melden dat dit ook voor ons Nederlanders geldt) van loonstrook naar loonstrook leven? Dat de meeste Amerikanen meer schulden dan activa hebben? Dat veel Amerikanen hun huis kwijtraken als ze zonder werk komen te zitten? En is het vreemd dat de meeste Amerikanen het zich niet kunnen permitteren om hun kind naar college te laten gaan en dat studieleningen op dit moment de grootste som van de consumentenleningen maakt?

Wat het erger maakt is wat onze kinderen wél geleerd wordt door hun ouders, het schoolsysteem, politici en de media. Zij leren onze kinderen dat de rijken corrupt, hebberig en te rijk zijn en dat die weelde herverdeeld moet worden. Wat voor beeld denk je dat dit geeft aan Amerika’s toekomstige generatie? Het leert hen dat het zoeken naar financieel succes door The American Dream na te streven een slecht iets is. De Occupy Wall Street beweging was een manifestatie van deze “weelde is slecht en moet herverdeeld worden” gedachtegang.

Hieronder wat statistieken die door mijn vijfjarige studie van de dagelijkse gewoontes die de rijken van de armen scheidt naar voren zijn gekomen;

  1. 72% van de rijken weet zijn banksaldo vs. 5% van de armen
  2. 6% van de rijken doet mee aan loterijen vs. 77% van de armen
  3. 80% van de rijken is gefocust op minstens een doel vs. 12% van de armen
  4. 62% van de rijken flost zijn tanden vs. 16% van de armen
  5. 21% van de rijken heeft meer dan 15 kilo overgewicht vs. 66% van de armen
  6. 63% van de rijken spendeert dagelijks minder dan 1 uur voor recreatief internet vs. 66% van de armen
  7. 83% van de rijken woont de ouderavonden van hun kinderen bij vs. 13% van de armen
  8. 29% van de rijke kinderen zijn de beste van de klas vs. 4% van de arme kinderen
  9. 63% van de rijken luistert audioboeken tijdens het reizen vs. 5% van de armen
  10. 67% van de rijken kijkt 1 uur of minder per dag televisie vs. 23% van de armen
  11. 9% van de rijken kijkt ‘reality tv’ vs. 78% van de armen
  12. 73% van de rijken is de 80/20-regel geleerd vs. 5% van de armen (leef van 80%, spaar 20%)
  13. 79% van de rijken netwerkt 5 uur of meer per maand vs. 16% van de armen
  14. 8% van de rijken gelooft dat rijkdom een kwestie van geluk is vs. 79% van de armen
  15. 79% van de rijken gelooft dat zij zelf verantwoordelijk zijn voor hun financiële situatie vs. 18% van de armen

Hieruit blijkt dat de armen arm zijn vanwege een teveel aan ‘armen gewoonten’ en een tekort aan ‘rijken gewoonten’. Arme ouders leren hun kinderen de armen gewoonten en de rijke ouders leren hun kinderen de rijken gewoonten. We hebben geen welvaartskloof in dit land, we hebben een ouderkloof. We hebben geen inkomensongelijkheid, we hebben ouderongelijkheid.

Ouders en onze scholen moeten als volgt samenwerken om goede dagelijkse succes gewoonten aan te leren;

  • Limiteer het gebruik van televisie, social media en smartphone tot niet meer dan een uur per dag.
  • Bevorder het lezen van een of twee educatieve boeken per maand.
  • Bevorder lichaamsbeweging voor minstens 20 – 30 minuten per dag.
  • Limiteer junk food tot 300 calorieën per dag.
  • Eis dat het kind een doel stelt voor de komende maand, het komende jaar en de komende vijf jaar.
  • Eis dat kinderen die oud genoeg zijn om te mogen werken minstens tien uur per week werken of vrijwilligerswerk doen.
  • Eis dat de kinderen minstens 25% van wat ze verdienen of krijgen sparen.
  • Leer de kinderen het belang van relaties door hen vrienden, familie, leerkrachten, coaches, etcetera te laten bellen op hun verjaardag en bedankkaartjes te laten sturen voor hulp of cadeaus die zij hebben gekregen.
  • Maak duidelijk dat fouten maken goed is, niet slecht. Kinderen moeten begrijpen dat het bouwen op het leren van je fouten, het fundament van een succesvol is.
  • Straf kinderen als ze hun humeur verliezen, zodat ze het belang van het beheersen van deze zeer kostbare emotie begrijpen.
  • Leer kinderen dat financieel succes een goed doel is om naar te streven in het leven.
  • Leer kinderen hoe ze met geld om moeten gaan. Open een bank- en/of spaarrekening en zorg dat ze hun spaargeld gebruiken voor de dingen die ze willen hebben. Zij moeten ook leren dat ze geen geld uit moeten geven aan smartphones, computers, mode- en merkkleding, televisies en dergelijke (statussymbolen).
  • Eis van de kinderen dat ze deelnemen aan ten minste twee niet-sport-gerelateerde buitenschoolse activiteiten op school of buiten de school.
  • Ouders en kinderen zouden minstens een uur per dag met elkaar moeten praten. Niet via Facebook of de telefoon maar ‘face to face’. “The only quality time is quantity time.”
  • Leer kinderen hoe ze hun tijd in moeten delen. Zij zouden dagelijks een ‘to do’ lijstje moeten maken welke gecontroleerd dienen te worden door de ouders. Minstens 70% van dit lijstje moet uitgevoerd zijn aan het eind van de dag.

Rijke mensen doen dit soort dingen op dagelijkse basis en het onderscheidt hen van alle anderen. Rijken hebben dagelijkse succes gewoonten die zij geleerd hebben van hun ouders. Deze gewoonten zijn de ware reden van de welvaartskloof in ons land en het is de ware reden waarom de rijken rijker worden. Tenzij wij onze kinderen de goede dagelijkse succes gewoonten leren, en het niveau van het ‘speelveld’ aanpassen naarmate ze ouder worden, zullen de rijken altijd rijker blijven worden en de armen armer.

Wordt jouw kind arm of rijk? Je hebt er als ouder heel veel invloed op.

Mooi artikel, niet? Door boeken van bijvoorbeeld T. Harv Eker en Robert Kiyosaki te lezen weet ik inmiddels dat het grote verschil tussen arm en rijk hoofdzakelijk zit in de manier van denken. En krijgen we niet heel veel mee van onze ouders? ‘Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is’, luidt het spreekwoord. Als je als kind ziet dat je ouders altijd hard werken om voornamelijk aan hun status te werken, zul je waarschijnlijk hetzelfde gaan doen. Wie neem je dan in de maling? Als je zegt ‘geld maakt niet gelukkig’ (wat op zich klopt maar voor velen een reden is om het over de balk te smijten), besef je dan ook dat het ontbreken van geld wel degelijk ongelukkig(er) maakt. Financiële rust is emotionele rust. En dat wens je je kind toch toe?

Tom Corley heeft er sinds vandaag in ieder geval een fan bij.

En hey, het gaat niet om het rijk zijn. Het gaat om de vrijheid die het biedt. Het hebben van tijd, dat is de echte weelde.

Dus wordt jouw kind arm of rijk?

Bedankt dat je dit bericht hebt gelezen. Ik zie je reactie graag hieronder.

Bron: Will Your Child be Rich or Poor? 15 Poverty Habits Parents Teach Their Children

TIP: Lees het boek Rijke Pa, Arme Pa van Robert Kiyosaki

Niels (13) ligt 48 uur voor winkel voor unieke schoen; De Droomconsument Is Opgestaan.

De ‘droomconsument’ is dan eindelijk opgestaan. De ultieme ‘Lemming’, Niels van der Grient van 13 (!) jaar oud, heeft zich geopenbaard en heeft 48 uur voor een winkel gelegen voor een paar schoenen…. Gestimuleerd door nota bene zijn eigen moeder. Én gevierd door een bericht op de site van het AD.
“Ik had geen echt belangrijke lessen op school, dus het mocht wel van mijn moeder”, vertelt Niels die op dat moment spijbelt van school. Zijn straf – 4 uur nablijven – neemt hij voor lief voor de sportschoen…
Sorry voor de spetters maar ik ben echt uit m’n vel gesprongen!
Kijk, ik ben niet echt voor de leerplicht zoals wij die kennen; “dit is wat je moet denken en ‘weten'”. Ik ben er wel te allen tijde voor dat je je kind stimuleert zijn/haar hersens te gebruiken.

“The best teachers are those who show you where to look, but don’t tell you what to see.”

En uiteindelijk zijn de beste leraren toch je ouders, of niet? Tenminste dat mag je minstens verwachten… Maar nee, deze moeder stelt dat consumeren beter is dan leren!

De droomconsument word blijkbaar gekweekt.
En het AD is ook heel selectief. De mogelijkheid om juist een bericht zoals dit fascinerend, grappig, hartverwarmend, ergerlijk, beangstigend of deprimerend te vinden, is er niet. Laat staan de mogelijkheid om een reactie te plaatsen. Juist met deze ‘poll’ voeden zij de ideale lezer; de droomconsument. “Wij, hét AD, als onderdeel van de MSM bepalen wel wat fascinerend, grappig, hartverwarmend, ergerlijk, beangstigend of deprimerend is. Niet ‘het plebs’, de lezer. Laat ons uw mening vormen.”
Lezers, Mensen, waar gaat dit heen?! Normen en waarden. Het klinkt cliché en ondertussen is het meer dan waar. Laten we het gewoon allemaal overboord gooien, laten we er gewoon voor zorgen dat komende generaties zich helemaal de kolere consumeren. Dat schulden niet belangrijker zijn dan ‘status’, dat ‘status’ veel belangrijker is dan statuur… En dat de spullen, materie, die je nodig hebt om die ‘status’ te tonen, belangrijker zijn dan ‘echt leven’.
Dertien jaar en dan al verziekt. En dan bedoel ik dat deze jongen net zo ziek is als de maatschappij waarin hij opgroeit. Ten eerste heeft hij de ‘luxe’ dat zijn moeder het goedkeurt dat hij 48 uur voor die winkel ligt voor ‘een statussymbool’ en dat zij het goedkeurt dat hij spijbelt, want ja ‘het is toch wel een heel legitieme reden’. Ten tweede; toen ik dertien was had ik nog nooit honderddertig gulden vastgehouden! (Wat hetzelfde is als honderddertig euro als je nu dertien bent, maar dit ter zijde.) Hoe komt zo’n kind van dertien jaar aan zo’n bedrag?!

Een plan dat de wereld op zijn kop gaat zetten. Deel 2

Deel 2 van ‘Een plan dat de wereld op zijn kop gaat zetten’.

Herinnert iedereen die mijn blog volgt en leest het bericht ‘Een plan dat de wereld op zijn kop gaat zetten’ nog? Ja? Mooi! Ik vertel er graag meer over in dit artikel. Mocht je het voorgaande bericht echter nog niet hebben gelezen dan moet je dat echt eerst doen. En bekijk ook zeker het filmpje!

Het moge duidelijk zijn dat de banken veruit de meeste winst opstrijken van jouw betaal- of spaarrekening. Voor het gemak geef ik een voorbeeld. Stel dat je 1000,- op je spaarrekening hebt staan. Jouw bank mag dit tot negen keer toe uitlenen! Je buurman heeft een nieuwe koelkast nodig, ik noem maar even wat. Hij heeft dezelfde bank als jij maar hij heeft geen 1000,- voor een nieuwe koelkast. Hij leent bij de bank. Dat kan makkelijk uit die negen keer duizend van jou. Waar jij slecht 1,33% rente krijgt op jouw spaargeld (tegenover 2%+ inflatie…), betaalt jouw buurman vele malen meer aan rente over zijn geleende geld, geld dat eigenlijk niet bestaat… De buurman koopt de koelkast en het geld is nu van de winkelier. Die brengt zijn geld naar een andere bank. Die het op zijn beurt weer tot negen keer toe uit gaat lenen. En zo verder. Logisch dat de top allerlei bonussen opstrijkt en het volk het vertrouwen verliest

Hét plan dat de wereld op zijn kop gaat zetten.

Laten we het eens anders aan gaan pakken. Met elkaar. En voor elkaar. Laten we een financiële community opzetten waarin ‘rood staan’ niet bestaat – we werken enkel met positief geld – en waarin de winsten worden verdeeld onder de rekeninghouders. Dat is toch eerlijk? Zo hoort het toch te zijn?!

Zoals uit het voorgaand bericht blijkt ben ik echt wild van dit plan dat de financiële wereld op zijn kop gaat zetten. Zowel in het bankwezen als in (en vooral in!) persoonlijke sferen!

Nee, het nog steeds niet toegestaan de naam en plein public te noemen. En dat wil ik maar al te graag! Echter, ik begrijp de wens en de beweegredenen van de initiatiefnemers, immers; de ‘big bang’  bij de introductie moet zo groot mogelijk blijven!

Doe je mee om je eigen en de gehele financiële wereld op zijn kop te zetten?

 

Wat ik inmiddels wél aan kan bieden is het volgende; als je interesse hebt om als één van de eerste ter wereld (ja, het gaat wereldwijd!) deel te nemen aan dit initiatief, dan mag je mij een e-mail sturen. Meld daarin je motivatie en je telefoonnummer (eventueel de tijden waarop je het best bereikbaar bent). Ik zal mijn best doen om nog dezelfde dag contact met je op te nemen. Kennen we elkaar al privé, stuur dan ook een bericht, eventueel via andere kanalen. Je weet me te vinden. :)

…_

Bedankt voor je tijd en aandacht om dit bericht te lezen. Ik hoor graag je reactie.

Oude En Nieuwe Schoenen

Oude En Nieuwe Schoenen.

Dit stuk gaat over oude en nieuwe schoenen. Sorry dames, het is een metafoor. Iedereen kent wel de uitdrukking ‘je moet geen oude schoenen weggooien, voor je nieuwe hebt’. En dat is natuurlijk helemaal waar. Echter; hoeveel mensen wachten met de aanschaf van nieuwe schoenen op het moment dat ze daadwerkelijk op blote voeten naar de schoenenwinkel moeten? Niemand toch?!

Oude en nieuwe schoenen en het anticiperen op verandering.

Om de metafoor nog wat breder te trekken; als het om uitgeven gaat weten we dondersgoed wat we moeten doen, maar als het om het behoud of uitbreiden van het inkomen gaat, geeft niemand thuis. Juist; ik heb het over verandering. En het vooraf inspelen op verandering. Je weet dat je nieuwe schoenen niet het eeuwige leven hebben, maar je gaat er wel van uit dat je bron van inkomsten ‘voor altijd’ zal blijven. Nadat we het industriële tijdperk uit zijn gerold eind jaren ’80, begin jaren ’90 (maar daar qua samenleving nog steeds in zitten) is de ‘vastigheid’ die een ‘vaste baan’ bood, verdwenen. En we zijn inmiddels bijna vijfentwintig jaar verder…

Ik las afgelopen week dat er de komende vijf jaar naar schatting weer vijftienduizend banen in de financiële sector zullen verdwijnen. Het zoveelste bericht over massale ontslagen. En ondertussen blijven de (nog) werkenden zich zenuwachtig vastklampen aan hun enige vorm van inkomsten; hun baan.

Oude schoenen aan, nieuwe schoenen alvast ingelopen en klaar voor gebruik.

Het verleidelijke aan de ‘vaste baan’ is; weten waar je aan toe bent; een vast bedrag per maand, recht op een uitkering; terwijl dit steeds meer wordt uitgekleed, en de opbouw van pensioenstelsel; volgens onderstaand filmpje niet al te rooskleurig.

Laten we hopen dat dit ‘doomscenario’ geen werkelijkheid wordt. Ik heb er echter voor gekozen om het voor mezelf op te lossen. Mag het pensioen straks toch meevallen, dan is het leuk meegenomen. Waar het op neerkomt; geloof niet alles wat je denkt. Toen je klein was, geloofde je ook in Sinterklaas. Je zette je schoen (een oude maar bij voorkeur je nieuwe schoen). Je geloofde in de Tandenfee, dus legde je elk melktandje onder je kussen. Je geloofde dat kinderen die vragen worden overgeslagen, er geen geldboom bestaat en dat fouten worden afgestraft. Waar ik naartoe wil; alles wat jouw ouders en leraren op jouw hebben overgebracht (met alle goede bedoelingen), neem je in je latere leven mee als waarheid, een onschuldige overtuiging. “Zorg dat je een goede opleiding hebt, dan krijg je een mooie baan met goeie secundaire arbeidsvoorwaarden. Spaar. Investeer in een koopwoning.” Etcetera. Overtuigingen die tot omstreeks 1990 waarde hadden, maar nu allang niet meer. En ja, ik weet dat van die Sinterklaas en Tandenfee, dat was slechts ter illustratie.

 

Oude schoenen, nieuwe schoenen versus oude kaas, nieuwe kaas.

Laatst kocht ik het boekje (het telt maar 96 pagina’s) Who moved My Cheese, geschreven door Dr. Spencer Johnson. Een heerlijk verhaal over verandering en wat het met mensen doet. Of wat mensen er mee doen of juist niet. ‘One of the most successful business books ever’ beweert Daily Telegraph op de cover. Snap ik, maar ik snap ook dat mijn huishouden een ‘business’ is. Gaan jullie daar in mee? Ja of ja?

Via dit inspirerende bericht kwam ik erachter dat er ook een (Nederlands ondertiteld) filmpje van te vinden is op YouTube. Bekijk het hieronder, het is zeker de moeite waard!

Ga alvast op zoek naar nieuwe schoenen terwijl je op je oude schoenen loopt.

Ik vraag je vast vooruit te denken ondanks dat je denkt veilig te zijn in je huidige situatie. Ik hoop in ieder geval met (onder andere) dit bericht te bereiken dat je nadenkt over de mogelijke risico’s. Een bevriend stel van mij werkte allebei voor dezelfde werkgever. Een aantal maanden geleden moest al het personeel bijeenkomen (dat betekent meestal slecht nieuws). Je raadt het al; allebei ontslagen. Samen met honderden(!) collega’s. Op zich met een gunstige regeling, dat wel. Maar uiteindelijk…? Zit je ook in zo’n situatie, dat jij en je partner allebei werkzaam zijn voor dezelfde werkgever? Eigenlijk moet je dan gaan denken aan ‘risicospreiding’, toch?
Zorg te allen tijde voor een B-plan. En een C-plan. Nog een mooie gezegde; ‘nooit op één paard wedden’.

 

Bedankt voor de interesse om dit bericht te lezen. Ondertussen is Rocky al begonnen op tv; inspirerend verhaal. Dus ik klik nu op ‘publiceren’.

Ik lees graag je reactie hieronder.

 

En ineens ben je kwetsbaar

En ineens ben je kwetsbaar…

Kwetsbare groepen zoals ouderen, lager opgeleiden, mensen die moeite hebben om financieel rond te komen en mensen met een laag inkomen, betalen het liefst in contant geld om hun uitgaven onder controle te houden. Zo stond gisteren te lezen in een artikel op Nu.nl

Ik krabde toch wel even achter mijn oren. Zeker na het lezen van de volgende alinea: “Gemiddeld genomen vinden de meesten het makkelijker om hun inkomsten en uitgaven te monitoren met behulp van een pinpas. Ook geven pinbetalingen beter inzicht in wat er is gekocht.” Hoe maakt een pinpas dit makkelijker…? Het geeft wel makkelijker uit, maar monitoren…?

Juist niet kwetsbaar door juist met contant geld te werken.

Juist doordat ik mijzelf wil behoeden voor onzinaankopen (of de bekende ‘maand overhouden aan het eind van mijn geld’), vind ik het prettig om met contant geld te werken; de ouderwetse huishoudpot. Ik ben namelijk van mening dat het gevaar van een pinpas is dat je niet aan dat ding kan zien dat je saldo opraakt. En ik heb juist niet het gevoel dat ik door met contanten te werken kwetsbaar ben. En ik heb hierdoor zéker geen moeite met rondkomen.

Juist wel kwetsbaar als je uitsluitend met je pinpas werkt.

Ik snap DNB (De Nederlandsche Bank) wel. Niets geeft ‘de instanties’ zoveel macht als voor 100% te weten waar ‘de burgerij’ zijn geld aan uitgeeft. Of waar je het geld laat. Als je bijvoorbeeld je spaargeld in een oude sok stopt, is dat makkelijker te verzwijgen bij je belastingaangifte, dan dat het op je spaarrekening staat. Sterker nog; dat is niet de verzwijgen want de banken geven jouw saldi door aan de belastingdienst. Ik vind dus dat je juist kwetsbaar bent als je géén cash hebt.

Mijn tip; kijk naar hoe deze kwetsbare groeperingen het doen, en kopieer dat. Het kan je zomaar behoeden van het kwetsbaar worden

Bedankt voor de interesse om dit bericht te lezen. Ik lees graag je reactie hieronder.